”… De stilte verraadt de samenzwering, die hij vervloekt. Hij kijkt naar de ring, die zijn minnares droeg. Een ring, gekocht in een juwelierszaakje naast de grote moskee. Een ring, waarop hij verliefd werd. Een vlaag van woede trekt door hem heen...”

“… Een theoloog heeft de tekst van de steen ontcijferd. De taal lijkt op het oud-Hebreeuws van de Dode Zeerollen en dateert van drie- à vierhonderd voor Chris­tus. De man zweert dat er wordt gesproken over een zee in de Sahara, over schepen die vluchten en over klagende mensen...”

“…Uur na uur dringt zij verder in de Hel van Tsjaad. De poriën van haar huid worden schraal, net als haar mond en gehe­melte. Het slikken zonder speeksel doet pijn. En in haar lippen sprin­gen kleine kloofjes. Verder. Alsmaar verder. Het zand dringt in neuzen en oren, door de scharnie­ren van de deuren en in de computers, boeken en camera’s. Het afzien stopt, het overleven begint. De wagen ploetert door poederzand en rolt bijna om in metersdiepe kuilen. De uitlaat breekt, de radiator scheurt los, de achterste schokbrekers begeven het en de hoofdremcilinder lekt…”

“… Maya worstelt om los te komen, maar het geeft haar aanran­ders alleen maar meer plezier. Wanneer de man die haar benen vasthoudt haar broek van haar kont scheurt, schiet Acham als een speer naar voren. Zijn mes laat bloederige sporen na. Twee vallen gorgelend neer. De derde voelt een harde slag in zijn rug en voelt hoe zijn hoofd met een ruk naar links wordt gedraaid…”

“… De huizen zijn verwoest. Ouden van dagen, zieken, baby’s, kleuters, vrouwen en mannen zijn vermoord. Aan de houten poort van het stadhuis is Akdenahmane gespijkerd. De nagels van de burgermeester zijn uitgetrokken en zijn tong en penis afgesneden…”

“… Maya gilt als de romp in tweeën breekt en zinkt. Ze gilt als mensen in het water springen en door de stroom worden meegesleurd. Huilend grijpt ze zijn arm, wan­neer donkere schaduwen vanaf de andere oever in het water glijden. Hysterisch schreeuwt ze, wild om zich heen slaand, als de krokodillen naar de drenkelingen zwemmen. De sterke staarten heen en weer bewegend en de kop gericht op spartelende armen en benen…”

“… Het is in de dertiende eeuw geschreven door Salem El Ayya Chi. De Triton Zee strekte zich uit van Marokko over Algerije tot Fezzan in Libië en over het grondgebied van de Sedeon, dat zijn de landen Mauritanië, Senegal, Mali, Niger, Tsjaad en Soedan. De uiterste grens is Leskendrië ofwel Alexandrië, de stad die in 330 voor Christus door Alexander de Grote is gesticht. De zuidgrens loopt van Tamentit over Temasekhet, Tasfaout, Bouda, Timi, Reggan tot Inzgumir. De noordkant van Timi­moun, El Abadla of wel Ouad Saoura en Tekemcen tot Sejlamassa en de bergen Derouen en Montagne Vert in Marokko.’

Maya is in de Sahara op zoek naar een verdwenen oceaan en komt  in aanraking met de bloederige en wrede Algerijnse burgeroorlog, die het leven kost aan 135.000 mensen. Achterna gezeten door terroristen vindt ze bij toeval de bewijzen van het bestaan van de Sahara Zee. Ze ontsnapt met behulp van de Algerijnse inlichtingendienst naar Mali, wordt tot in Tsjaad achtervolgd, waar ze uiteindelijk wordt gered door het Franse Vreemdelingenlegioen.